Rauw.

zondag 31 juli 2011

Nee, ik heb het niet verkeerd begrepen en nee het is niet verkeerd geschreven maar met rauw bedoel ik wel degelijk rouw.

Rouw is rauw, het legt alles plat en doet hoe dan ook zeer.

Al een aantal keren ben ik gevraagd om een rouwproces vast te leggen. Wat een eer maar ook wat vreselijk moeilijk is dat. Buiten het feit dat je je een indringer voelt binnen een hecht familiegebeuren is ook het verdriet en de pijn voor mij als fotograaf bijna tastbaar.

Bruiloften die roze zijn van de Prosecco en wit van de sluiers en ruisende jurken zijn ook intens om te fotograferen maar het rauwe van een rouwreportage maakt je verbonden en deelgenoot van het proces.

Dagen gevuld met afscheid nemen. Een kleindochter op de arm van haar vader neemt afscheid van haar oma, 2 zusjes staan met hun armen om elkaar heen geslagen en nemen afscheid van hun moeder en een klein kanten zakdoekje voor de zus die afscheid neemt van haar oudste zus.

Ik leg het vast voor de tijd hierna, de tijd die na deze dagen komt want er komen nieuwe dagen.

Als de hoogste golven zijn gaan liggen en men vraagt zich zomaar af wat er in die dagen, die dagen waarin denken en ademhalen nauwelijks mogelijk bleek toch allemaal voorbij is gekomen hoop ik dat mijn werk en inzet troost en houvast kan bieden.

Steeds meer krijgen mensen de overtuiging dat rouwen best, zonder macaber te worden op een mooie integere manier mag worden bewaard en niet alleen in ieders hart maar ook op fotopapier.

De afgelopen keren waren meer dan bijzonder om te doen. Ik voelde mij bevoorrecht en weet dat ik in alle gevallen de verwachting heb waar gemaakt.

« Terug naar het nieuwsoverzicht «